Inwestując w nieruchomość musimy być świadomi, iż jest to inwestycja aktywna, wymagająca zarządzania. Istotą zarządzania nieruchomością jest w szczególności podejmowanie decyzji i dokonywanie czynności, mających na celu zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno – finansowej nieruchomości. Polega ono również na zapewnieniu bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości, w tym bieżącego administrowania nieruchomością.
Potrzebne są także, właściwe czynności zmierzające do utrzymania nieruchomości w stanie nie pogorszonym, zgodnie z jej przeznaczeniem oraz do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość. Inwestor może zatrudnić zarządcę nieruchomości. Zarządca działa na podstawie umowy o zarządzaniu nieruchomością, zawartą z właścicielem, albo inną osobą lub jednostką, której przysługuje prawo do nieruchomości. Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Zarządca zaś ma prawo do wynagrodzenia w wysokości określonej w umowie. Zatrudnienie zarządcy nie zwalnia jednak inwestora z obowiązku zarządzania, ponieważ zarządca uprawniony jest jedynie do czynności określanych mianem zwykłego zarządu. Do właściciela zaś, należy podejmowanie najistotniejszych decyzji. Proces ten wymaga czasu i wysiłku, by osiągnąć zaplanowany rezultat. Działania w tym procesie, powinien on opierać się, na systematycznych i planowanych zmianach, mających na celu ciągłe doskonalenie nieruchomości. Jeżeli inwestor nie podejmuje aktywnych działań, lecz poprzestanie na biernym zarządzaniu, jego inwestycja może zmniejszyć swoją wartość kapitałową.
Niwelowanie wad nieruchomości jako przedmiotu inwestowania.
Opisane we wcześniejszym artykule cechy nieruchomości takie jak: niepodzielność, brak płynności, czy konieczność zarządzania możemy niwelować. Aby je usunąć, a przy tym złagodzić ryzyko inwestowania, można wybrać dwa sposoby eliminowania tych mankamentów. Pierwszym sposobem będzie stworzenie portfela inwestycyjnego, drugi zaś będzie polegał na podziale nieruchomości na jednostki uczestnictwa.
Portfel jest zbiorem inwestycji i może składać się z wielu instrumentów finansowych lub samych nieruchomości, obejmując różne ich rodzaje. Inwestowanie w różne instrumenty finansowe stosowane jest celem minimalizacji ryzyka. Do określania składu portfela stosowane są metody statystyczne. Najwłaściwszy jest taki skład portfela , który zakłada ujemną korelację stóp zwrotu indywidualnych lokat, uzyskując w ten sposób zróżnicowaną reakcję wartości instrumentów na zmianę otoczenia. Przy czym stopa zwrotu z inwestycji jest podstawową miarą używaną zarówno w finansach, jak i w procesie podejmowania decyzji inwestycyjnych. Stopa zwrotu nakładów inwestycyjnych wynika z relacji dochodów uzyskanych w skutek realizacji inwestycji względem wielkości zaangażowanego początkowego kapitału. Dobranie odpowiednich lokat w portfelu będzie skutkowało zmniejszeniem ryzyka, często z jednoczesnym zwrotem stopy portfela. Działanie takie nazywamy dywersyfikacją portfela.
Nawet przy stworzeniu optymalnego portfela inwestycyjnego pewne ryzyko pozostanie. Zmniejszy się ryzyko specyficzne, dotyczące poszczególnych składników. Natomiast ryzyko systematyczne, związane z rynkiem z którego pochodzą składniki portfela, pozostanie. Możemy próbować je zmniejszyć tworzą portfel międzynarodowy lub konstruując go z aktywów z nowych rynków inwestycyjnych nie skorelowanych między sobą. Największym plusem nieruchomości jako składnika portfela jest ich słaba korelacja z rynkiem papierów wartościowych. Drugim sposobem na eliminowanie wad nieruchomości jako przedmiotu inwestowania, jest inwestowanie pośrednie, polegające na zakupie udziałów. Pośrednim inwestowaniem jest też nabywanie akcji spółek inwestujących w nieruchomości. Spółki te mogą traktować swoje nieruchomości jako lokatę lub prowadzić działalność deweloperską.
Konin, dn. 12.09.2022 r.